دگرجنس خواهی تحمیلی

مقدمه:  سه نوع گرایش جنسی وجود دارد؛ گرایش به جنس مخالف ( دگرجنس خواهی)، گرایش به جنس موافق ( همجنس خواهی) و گرایش به  هر دو جنس موافق  و مخالف ( دوجنس خواهی). ( گفته می شود که نزدیک به یک درصد افراد کلآ  احساس جنسی چندانی ندارند که آنها را آسکشوال می خوانند که از این بحث خارج اند). اما هر انسانی عمومآ  دارای یکی از سه گرایش جنسی گفته شده می باشد. هیچ کسی توان و امکان تغییر جهت و گرایش جنسی خود را ندارد اما در شرایطی میتوان آن را انکار و یا نفی کرد که عواقب روحی و روانی سنگینی برای فرد دارد. برخوردا بودن از این یا آن گرایش جنسی هیچ مزیت و برتری خاصی ندارد، درست همانطور که قد بلند یا قد کوتاه بودن، ایرانی یا آمریکایی بودن، شهری یا روستایی بودن، سیاه یا سفید پوست بودن، مسلمان یا مسیحی بودن، زن یا مرد بودن هم مزیت و برتری خاصی ندارد. اما اگر آمریکایی بودن،شهری بودن، قد بلند بودن، مرد بودن، مسلمان بودن، سفید پوست بودن و دگرجنس گرا بودن، دلیل و حجتی برای  طرد، نفی، تحقیر و کم ارزش دانستن ایرانیان ( یا هر ملت دیگری) ، روستائیان، افراد قد کوتاه، غیر مسلمانان، زنان، سیاه پوستان و همجنس گرایان شود آنوقت آمریکایی بودن، شهری بودن، بلند قد بودن، مسلمان بودن، مرد بودن، سفید پوست بودن و دگراجنس گرا بودن، به وسیله، حجت و ابزاری برای  نفی، طرد و سرکوب و تبعیض نسبت به دیگرانی تبدیل شده که بشکلی مثل ما نیستند و در نتیجه اسباب شرم و غیر اخلاقی است.

اکثریت بزرگی از مردم هر جامعه ای ( از جمله جامعه ما)  دارای گرایش جنسی دگرجنسگرایانه هستند یعنی از نظر میل و کشش  و غریزه جنسی به جنس مخالف خود گرایش دارند اما  چنین گرایش متاسفانه با یکسری ارزش ها و معیارهای غیر دمکراتیک، فرهنگ عدم تحمل دیگری و بی تفاوتی نسبت به تبعیض و تحقیر و حق کشی نسبت به دیگران آمیخته شده و  خصلتی  سرکوب گر و تحمیل کننده بخود گرفته است. از طرف دیگر حکومت و وسایل ارتباط جمعی هم بشدت با تبلیغ و ترویج دگرجنسگرایی و زشت انگاری، تقبیح و نفی وجود همجنسگرایان به ادامه سلطه دگرا جنسگرایی خدمت می کنند. در نتیجه شبکه ای از ارزش ها، قوانین و تبلیغات دست بدست هم داده، از یکطرف جامعه را از دریافت اطلاعات صحیح در باره همجنسگرایی و حقوق همجنسگرایان محروم کرده و از طرف دیگر فشارهای  فرهنگی، اجتماعی و قانونی طاقت فرسایی بر خود همجنسگرایان وارد نموده آنها را به نفی و طرد هستی درونی  و گرایش و غریزه جنسی خود مجبور و آنها را به در پیش گرفتن هویت دگرجنس گرایانه مجبور می کند و این همان چیزی است که به دگرجنس خواهی اجباری معروف است. 

در نظر داشتم که در آینده مطلب مفصلی در باره دگرجنسگرایی تحمیلی بنویسم اما از آنجا که در بخش ” اطلاعات در باره این سایت” ( سمت چپ) گفته شده که علاقمندان می توانند مطالب و نوشته های خود را برای درج در این وبلاگ ارسال کنند، هموطن لزبینی مطلبی برای چاپ ارسال کرده که حال و روزگار همجنسگرایان در این مملکت و دگرجنس گرایی اجباری تحمیلی بر آنها را بتصویر می کشد. فکر می کنم خواندن مطلب ایشان بهتر از هر مقاله ای خوانندگان را با این معضل آشنا می سازد. امیدوارم وبلاگ نویسان دیگر به سهم خود با درج مطالبی در این باره، دگرجنسگرایی را از خصلت تحمیلی رهانیده و به آگاهی رسانی در باره اهمیت برابری جنسی در جامعه کمک کنند.

مطلب  این دوست لزبین را به قلم خود ایشان بخوانیم:

دختر لزبین                                             beautifullesbiangirl@yahoo.com                   

آن روز هم مثل همیشه هنگام صحبت کردن با یکی از دوستانم با نکات جالبی برخورد کردم. داشتم از تنهائی هایم برای دوستم می گفتم و اینکه نه جرأت می کنم به کسی بگویم لزبین هستم و نه جرأت دارم از کسی بپرسم که آیا لزبین هست یا نه. ناگهان دوستم که تهرانی است به من گفت اما من که شنیده ام اصفهان زیاد لزبین داره؟ گفتم ظاهرا زیاد داره، همه به من می گویند که شنیده اند اصفهان زیاد لزبین داره اما من ندیده ام. آخه توی پیشونی کسی که ننوشته این خانم لزبینه، و در آن لحظه بود که آن عبارت جالب را شنیدم. دوستم گفت: من شنیده ام لب رودخونه لزبین زیاد هست. گفتم چی؟!!! لب رودخونه؟!!! منظورت چیه؟! راستش مرده بودم از خنده. مگه لزبین کلاغه که لب رودخونه زیاد هست. یا از این گروه پرنده های مهاجر که میان لب رودخونه. واقعا بعضی وقتها آدم یک حرفهائی می شنوه که واقعا … چی بگم آخه من.

هر چند که ما همجنسگراها هم اطلاعاتمون در زمینه همجنسگرائی بسیار اندک و هر همجنسگرائی فکر می کنه  یک گی یا لزبین کسی است که شبیه خود او باشه و دنیا را از دریچه دیدگان خود می نگرد، اما من امیدوارم که خوانندگان این نوشته بیشتر دگرجنسگراها یا همان straight ها باشند. چون من واقعا می بینم که یک straight ایرانی واقعا نمی دونه همجنسگرائی یعنی چه و حتی وقتی من برای آن شخص توضیح می دهم باز هم نمی فهمه و در واقع درک نمی کنه. از طرفی وقتی straight ها اطلاعات کافی راجع به جامعه همجنسگرا نداشته باشند، با هر مسئله یا مورد به ظاهر غلطی که به عنوان همجنسگرائی برخورد داشته باشند فکر می کنند که تمام همجنسگراها اینگونه اند و همجنسگرائی یعنی همانی که آنها یکبار دیده اند یا به غلط از زبان دیگری -حتی یک همجنسگرا-  شنیده اند.

به هر حال ما همجنسگراها برای کسب شناخت بهتر، گاهی به مجله ها یا وبلاگهای همجنسگرایان سر می زنیم. اما این straight ها هستند که ممکنه هیچ وقت گذرشون به این وبلاگ ها نیافته و یا اینکه هیچ وقت حوصله خواندن این جور مجله ها را نداشته باشند. اما من متأسفم که از بین اینهمه دوستان آگاه تر از من و کسانی که بهتر از من می نویسند این منم که دارم یک سری اطلاعات کلی را در قالب یک متن در اختیار شما قرار می دهم. امیدوارم که دیگر دوستانم هم کمی تلاش بیشتری در این زمینه بکنند و فعالتر باشند. با توجه به اینکه جمعیت زنان در ایران بیشتر از مردان است من حدس می زنم که جمعیت لزبین ها هم بیشتر از گی ها باشد، اما به وضوح می بینیم که گی های عزیز خیلی بیشتر فعال هستند. یعنی این فقط لزبین ها هستند که در شرایط سخت به سر می برند یا گرفتار کار و زندگی هستند و وقت به اندازه کافی ندارند؟ آیا گی ها هم مشکلات و گرفتاریهای خودشان را ندارند؟ امیدوارم لزبین های عزیز هم یک تکانی به خودشان بدهند و کمی فعالتر باشند. به هر حال علاقه مندان برای کسب اطلاعات بیشتر در زمینه همجنسگرایی می توانند با ایمیل من تماس بگیرند و لیست مجله های منتشر شده توسط همجنسگرایان ایران را جهت اشتراک دریافت نمایند.

چند روزی بود که می خواستم شروع به نوشتم این مطلب بکنم. از وضعیت خودمان در جامعه بنویسم. بگویم که ما که هستیم و چه مشکلاتی داریم. اما وضع روحی خودم خیلی خراب بود. راستش من این روزها در یک لحظه که وضع روحی مناسب تری داشته باشم فورا همان موقع اقدام به نوشتن می کنم، چون معلوم نیست بعد تا کی باز در شرایط مساعدی برای نوشتن قرار داشته باشم. راستش مشکل من به عنوان یک ایرانی یکی نیست. من به عنوان یک زن، لزبین و جوان ایرانی با سه مشکل فرهنگی و اجتماعی-اقتصادی مواجه هستم. مشکل سوم من یعنی بیکاری، معضلی است که کاملا دست و پای من را بسته. یکی از دوستانم که البته straight هستش چند روز پیش به من پیشنهاد جالبی داد، ازدواج با یک مرد در جهت تأمین معاش. پیشنهاد خیلی جالبی بود، چون برای اجرای چنین عملی من باید مجموعه ای از صفات یک انسان رذل را در وجود خود داشته باشم. در درجه اول باید کلاه بردار باشم و دروغگو تا بتوانم با همسر آینده ام ازدواج کنم. چون مسلما اگر بگویم لزبین هستم هیچ مردی با من ازدواج نخواهد کرد مگر اینکه انسان نفهم یا کلاه برداری بوده و یا اینکه به زن فقط به دید یک کلفت خانه و وسیله ارضای میل جنسی خود نگاه کند، و البته روش ارضائی هم که درپیش می گیرد فقط فرو بردن و در آوردن آلت خود به درون یک حفره گوشتی با چاشنی استخوان باشد. در درجه دوم من باید یک تن فروش باشم. البته من این را جزو صفات بد نمی دانم. اما کلا فیزیک بدنی و خصوصیات روحی من با تن فروشی سازگاری ندارد. هر چند با ازدواج نیازی ندارم که با مردهای متعددی ارتباط جنسی داشته باشم، اما خوب همین که هدف من از ازدواج امرار معاش هستش، همین یعنی تن فروشی که من نمی توانم تن به این کار بدهم. راستش را بخواهید این بیکاری من باعث شده که واقعا از آینده بترسم و همش فکر کنم که نکنه یک روز مجبور شوم ازدواج کنم؟ همش فکر می کنم که وای بر من و چقدر اگر چنین روزی سر راه من قرار بگیره من انسان بدبختی خواهم بود. بگذریم که این straight ها اصلا ما را درک نمی کنند و نمی فهمند که زندگی کردن با یک مرد و خصوصا داشتن رابطه جنسی با او برای ما چقدر درد آور است. راستش را بخواهید من یک زمانی از جسم مرد متنفر بودم. از کنار پدرم که رد می شدم سعی می کردم طوری رد شوم که بدنم هیچ گونه تماسی با بدن او نداشته باشه. اون موقع دبیرستان بودم. تا همین دو سال پیش کلا نسبت به سکس دید خوبی نداشتم و از آنجائی که در وضعیت روحی نامناسبی به سر می بردم و دائم فشار خانواده و اطرافیان برای ازدواج اعصابم را خرد کرده بود (خانواده ام تا حدی دیکتاتور بودند و هستند و من فاقد اعتماد به نفس و فوق العاده ترسو بودم و هنوز هم تا حدودی هستم)، همیشه من را می ترساندند که اگر زدواج نکنی بدبخت می شوی. اما راستش من در دوراهی بدی قرار داشتم چون از ازدواج  می ترسیدم و فکر می کردم با ازدواج هم بدبخت می شوم. هر خواستگار خوبی که داشتم همینطور اصرار می کردند که اینقدر احساساتی برخورد نکن و عاقلانه تصمیم بگیر و با او ازدواج کن. راستش من اینقدر در سیاهی به سر می بردم که الان تازه یکی یکی دخترهائی که عاشقشون شده ام را به خاطر می آورم و می فهمم که آن احساس چقدر عمیق و واقعی بوده. الان می فهمم که عشق به همجنس هم معنی داره…. بله داشتم می گفتم که من دو سال پیش بالاخره وقتی که به آخر خط رسیدم تصمیم گرفتم خودم را از منجلابی که در آن غوطه ور بودم بیرون بکشم. به لطف برنامه های روانشناسی شبکه های ماهواره ای که اگر این برنامه ها نبودند من شاید الان زنده نبودم، وضع روحی خیلی بهتری پیدا کردم و از افسردگی شدیدی که داشتم رهائی یافتم. که البته این روزها باز این افسردگی در حد نسبتا کمی به سراغ من آمده، که علت آنهم شرایط بسیار ایده آل !!! جامعه خوب ایرانی است. بله حدود دو سال پیش در سن بیست و شش سالگی کم کم توانستم بپذیرم که میل جنسی یک حالت نرمال و عادی و داشتن رابطه جنسی حق هر انسانی است،  اما متأسفانه چون تمام پرسش کنندگان برنامه های روانشناسی straight بودند من تنها چیزی که در این زمینه آموختم سکس با غیر همجنس و زندگی کردن با او بود. فقط یکی دو مورد در مورد هم جنسگرائی صحبت شد که در حد خیلی کمی بود و من فهمیدم که یک همجنسگرا یک انسان نرمال و قابل احترامی است. نمی دونم بگم متأسفانه یا خوشبختانه من تصمیم گرفتم با مرد ارتباط جنسی برقرار کنم. برای اینکه خودم را به جسم مرد عادت بدهم به تماشای فیلم های پورونو نشستم و از طریق کتابهای روانشناسی مغز خودم را شستشو دادم که مرد را باید دوست داشت و جسم او را تحسین کرد. راستش الان که یاد آن روزها می افتم (خودم هم نمی دانم بر اثر تلقین یا اینکه احساساتم واقعیه)، هر موقع که یاد سکس با مرد می افتم،  دلم می خواهد گریه کنم و الان بیش از پیش از جسم مرد متنفر شده ام. یک خشمی درون من هست که وقتی یادم به مرد می افتد دلم می خواهد با خشونت هر چه بیشتر تمام نفرتم را بر سر این جسم بی گناه خالی کنم. راستش من به هر بدبختی ای که بود و بیشتر با تلاش خودم ارضا می شدم. بگذریم که طرف مقابلم هیچ چی حالیش نبود و من خودم رفته بودم یک کسی را انتخاب کرده بودم که فقط هدفش سکس بود و هیچ علاقه ای هم به من نداشت. اما به مرور زمان فهمیدم که من این وسط بازنده ام. چون برابری اندام جنسی بین من و طرف مقابلم وجود نداره و من خودم را بازنده می دانستم چون از نظر من برنده کسی بود که طرف مقابلش اندام زنانه داشته باشه. راستش همین الان هم برای من اصلا کاری که طرف مقابل قراره روی من اعمال کنه مهم نیست و چیزی که باعث شد من به طرف همجنس خودم کشیده شوم این بود که من از نابرابری جنسی در عذاب بودم و اصلا نمی توانستم بپذیرم که طرف مقابل من مرد باشه با اندامی به آن شکل و شمایل. از طرفی بعد از مطالعه آن همه کتاب روانشناسی، وقتی که فهمیدم مغز و ساختار هورمونی مرد و زن چقدر با هم متفاوت است و در واقع این باید به من کمک می کرد که بدانم با مرد چگونه باید رفتار کرد و یک انسان آگاه باشم و بتوانم زندگی بهتری داشته باشم، اما راستش را بخواهید اثر این آگاهی بر روی من فقط تا مدت کوتاهی دوام داشت و من خوشحال بودم که می دانم چه کنم. بعد از مدتی بدون اینکه خودم بفهمم روزی نبود که من به خدا شکایت نکنم و از اونپرسم که چرا مرد و زن با هم اینقدر تفاوت دارند و من مجبورم با کسی زندگی کنم که اینقدر ساختار مغزی، فیزیکی و هورمونی ای متفاوت از من دارد. خدای من در زندگی یک خدای دموکرات است. من آن خدای دیکتاور را که باید از او اطاعت مطلق داشته باشم و روی حرف او نه نیاورم را قبول ندارم. برای همین به خودم اجازه دادم که از او شکایت کنم. (جالبه بدانید که من خیلی سعی کردم که حتی به خدا اعتقاد نداشته باشم. اصلا برای من اعتقاد داشتن یا نداشتن به خدا مهم نیست و اتفاقا انسانهائی که به خدا اعتقاد ندارند را هم خیلی دوست دارم، البته در صورتی که انسانیت را زیر پا نگذارند. اما خوب من خودم با وجود همه تلاشم به کفر گوئی آخرش از او حرف می زدم و نام او را بر زبان می آوردم. برای همین فکر می کنم این یک امر کاملا درونی و ذاتی است چون من از بچگی به او اعتقاد داشتم در حالیکه پدر من به هیچ عنوان خدا را باور ندارد و یک انسان کاملا مادی است). و اینگونه بود که من به خود اجازه دادم که به خدای دموکراتم شکایت کنم و واقعا آرزوی من این بود که رو در روی او قرار بگیرم و البته چون خیلی خشمگین بودم دلم می خواست سرش داد بزنم که چرا زنها و مردها را از هم متفاوت آفریده ای؟ خوب البته این خدای دموکرات من از آنجائی که دیکتاتور نیست به من اجازه داد افکارم را آزادانه بیان کنم و سر انجام یک روز به من فهماند که آفریده عزیزم علت اینکه تو این شیوه آفرینش من را دوست نداری این است که من تو و عده ای دیگر از بندگانم را جور دیگری آفریده ام. الان واقعا حس می کنم که به آرزویم رسیده ام و رو در روی خدا قرار گرفته ام و او جواب من را داده است. راستش را بخواهید واقعا باورم نمی شه که این اتفاق افتاده و من واقعا شوکه شده ام. باورم نمی شه که راه دیگری هم برای زیستن وجود دارد و خداوند آنرا بر سر راه ما همجنسگرایان قرار داده. راهی که کاربرد آن هم برای مردهاست و هم برای زنها. راهی که در آن مرد با مرد و زن با زن زندگی می کند. راهی که به من زیباترین واژه های زندگی ام را آموخت، گی و لزبین. من عاشق اسم لزبین هستم. واقعا زیباترین اسم در دنیا برای من، که یک هویت بسیار جالب و انسانی را به من نشان می دهد واژه لزبین است. من واقعا از خداوند ممنونم که من را لزبین آفریده. واقعا آرزو دارم که اگر هزار بار دیگر هم بمیرم و باز زنده شوم باز هم لزبین به دنیا بیایم. از اینکه می بینم در پشت اینهمه احساسات عاشقانه ای که نسبت به دوست دخترهایم داشته ام چه معنای عمیقی نهفته است، احساسی که یک زن straight نسبت به همجنس خود ندارد احساس غرور و افتخار می کنم. و اما شما، آیا می خواهید بدانید که یک همجنسگرا کیست؟ من در اینجا تعریفی از یک همجنسگرا از دیدگاه خودم ارائه می دهم که این تعریف در کل مربوط به تمام اقلیت های جنسی از گی و لزبین گرفته تا ترانس یا دگرجنسگونه و دو جنسگرا یا بای سکشوال و حتی سادو مازوخیزیستها می شود. اقلیت های جنسی انسانهائی هستند درست مثل دگرجنسگراها. تنها تفاوات این دو گروه با هم در گرایشات عاطفی و جنسی آنها می باشد. در واقع تفاوت این دو گروه با هم در گرایش جنسی/عاطفی است و شیوه زندگی شخصی ، شیوه عشق ورزی و شیوه عملکرد آنها در رختخواب می باشد و گرنه از نظر اجتماعی و انسانی هیچ فرقی با دگرجنسگرایان  ندارند. همانطور که یک دگر جنسگرا می تواند یک دانشمند، نویسنده، هنرپیشه، کشیش یا آخوند، دیکتاتور یا دموکرات، انسانی شریف یا متجاوز، دزد یا طرفدار حقوق بشر، رقصنده و یا پیامبر و … باشد یک همجنسگرا هم همینطور است. اینقدر از همجنسگراها نپرسید که آیا گی بودن یا لزبین بودن را تجربه کرده اند یا نه. گی یا لزبین بودن که تنها احساس یا سکس نیست که تجربه کرده باشند. گی یا لزبین بودن که تجربه نیست، یک گرایش جنسی درونی است که خود فرد آن را انتخاب نمی کند بلکه در سن معینی ( سالهای بلوغ) در وجود خود به آن پی می برد. همانطور که یک دگرجنسگرا هم حس و گرایش جنسی خود را ( در سالهای بلوغ) در درون خود حس می کند.  همجنس گرایی هویت است و یک شیوه زنگی ای که از بدو تولد همراه انسان است نه تجربه ای که در دوره ای از زندگی بشر کسب می گردد. آیا ما مردان و زنان تا به حال مرد یا زن بودن را تجربه کرده ایم؟ این سؤال به نظر شما مسخره نمی آید؟ آیا شما چینی ها یا ایرانی ها تا به حال چینی بودن یا ایرانی بودن را تجربه کرده اید؟ یک چینی، چینی به دنیا می آید، حال ممکن است این انسان چینی در امریکا زندگی کند و بسته به شخصیت خود کاملا آمریکائی یا بر عکس کاملا چینی باشد و یا اینکه هر دو فرهنگ را در وجود خود بپذیرد. یک همجنسگرا هم ممکن است هیچگاه هویت همجنسگرایانه خود را نپذیرد و از آن فرار کند. و یا یک دگرجنسگرا ممکن است یک زمانی مورد تجاوز جنس مخالف خود قرار بگیرد و هویت دگرجنسگرایانه خود را نادیده گرفته و خود را به عنوان یک همجنسگرا شناخته و بپذیرد. انسانی که می تواند بپذیرد که هم با هم جنس خود باشد و هم با غیر همجنس، یک دوجنس گراست(bisexual) نه همجنس گرا. همین انسان دو جنسگرا هم ممکن است تصمیم بگیرد که در زندگی خود فقط با جنس مخالف یا فقط با جنس موافق باشد و یک هویت دگرجنسگرایانه یا همجنسگرایانه را برای خود در نظر بگیرد. اما یک همجنسگرا واقعا زیستن در کنار غیر همجنس خود را نمی تواند تحمل کند. من واقع به حال جامعه خود تأسف می خورم که چرا ما باید در این وضع اسفناک به سر ببریم. باور کنید با این نادانی و عدم آگاهی، با این خشونتی که در حق همجنسگرایان اعمال می کنید ضرر آن را خود شما می بینید. ضرر آنرا خود شما مردان و زنانی می بینید که با یک همجنسگرا ازدواج کرده اید و صاحب یک خانواده از هم پاشیده شده اید. شما پدرها و مادر ها بدبختی فرزندان نوه های خود را شاهد هستید و عامل این بدبختی خود شما هستید که با فشار به فرزندتان او را وادار به ازدواج کرده اید. من قبول دارم که خود ماها هم مسئول هستیم و نباید تسلیم جبر شویم، ولی زمانی می رسد که واقعا تحمل ما تمام می شود. وقتی آرزوی مرگ داریم، وقتی دیگه این زندگی نکبت بار برای ما معنی ندارد، وقتی اینقدر زیر گوشمان می خوانند که تا ازدواج نکرده ای نمی فهمی که آیا خوب است یا بد، وقتی این شک را در تو بوجود می آورند که شاید تمایل به جنس مخالف داشه باشی و این تمایل بعد از برقراری ارتباط در تو بوجود خواهد آمد،  بالاخره انسان ممکنه به یک جائی برسه که تسلیم بشه. تسلیم زندگی ای که در آن نفرت و خشونت، جبر و زور و کتک، پایه های اصلی آنرا تشکیل می دهند. و بالاخره در کنار این زندگی فلاکت بار گاهی یک همجنسگرای متأهل مثل خود را پیدا می کند و کمی این درد را با هم قسمت می کنند. واقعا به نظر من بهترین دوست برای یک همجنسگرای متأهل یکی مثل خود اوست. کسی که در همان شرایط زندگی کند یا یک زمانی در چنان شرایطی زندگی کرده باشد و این درد را درک کند و بفهمد.  هر چند شرایط ما همجنسگرایان مجرد هم بهتر از متأهل ها نیست.

همانطور که گفتم یک همجنسگرا هم درست مثل بقیه انسانهاست. می تونه خوب باشه، می تونه بد هم باشه. و خصوصا در جامعه ما پیدا کردن یک دوست واقعا سخته. چون نه کسی می تونه از طرف بپرسه که آیا همجنسگرا هستی و نه می تونه هویت خود را برای طرف مقابل آشکار کنه. اعتراف به همجنسگرا بودن در جامعه ایرانی جسارت زیادی را می طلبه. اینی هم که می گویند از ظاهر یک همجنسگرا پی به هویت او می برند فقط در مورد دخترانی که ظاهر پسرانه دارند و مردانی که ظاهر کمی دخترانه دارند صادق است. که البته همه کسانی که تیپ جنس مخالف را دارند هم دلیلی بر این نمی شود که همجنسگرا باشند و از طرفی هر همجنسگرائی تیپ جنس مخالف خود را ندارد. مسئله ای که به غلط در ایران جا افتاده و حتی خیلی ها وقتی می بینند یک دختر همجنسگرا ظاهرپسرانه ندارد او را همجنسگرا نمی دانند. من یکی دو تا دوست straight دارم که در مورد این مسائل با آنها صحبت کرده ام. یکی دو تا آقای straight هم طرف صحبت من بوه اند، از روی مکالماتی که با این افراد داشته ام حدس می زنم که خیلی از افرادی که در جامعه ما به عنوان لزبین یا گی شناخته می شوند نه تنها همجنسگرا نیستند، بلکه حتی دو جنسگرا هم نیستند. به هر کس می گویم لزبین، می گوید آره من یک چند تائی را می شناختم، به من هم پیشنهاد سکس دادند. در صورتیکه کسی که همجنسگراست معمولا فقط با دوست فابریک خودش ارتباط جنسی برقرار می کنه. متأسفانه مردم جامعه ما همجنسگرائی را فقط با سکس می شناسند. توی اینترنت هر کس با من چت می کنه اول از همه می پرسه تا حالا سکس داشتی؟ یک نفر نمی پرسه آیا تا به حال عاشق همجنس خودت شده ای؟ در مورد احساسم نمی پرسند، وقتی هم که خودم می گویم عاشق یکی از دوستانم شده ام از من می پرسند اما تو که گفتی دوست نداری با پسرها باشی؟! در واقع اصلا عشق به همجنس برای آنها معنی ندارد. وقتی می گویم عاشق یک دختر شده ام می پرسند مگه می شه؟ خوب چه جوریه؟ من هم در جواب می گویم تا به حال عاشق جنس مخالف خود شده ای؟ طرف جواب مثبت می دهد، و من می گویم خوب این هم درست مثل همونه، هیچ فرقی با هم ندارند. فقط اون آرزوهائی که شما در مورد بودن با جنس مخالف خود دارید را من در مورد جنس موافق خود دارم. وقتی هم به آنها می گویم که دوستان من متأسفانه در حال حاضر فقط اینترنتی هستند می گویند، آهان پس سکس اینترنتی داری؟ من تا به حال  نه با دختر سکس داشته  و نه با کسی سکس اینترنتی داشته ام. اگر قرار بود یک همجنسگرا به این راحتی با هر کسی که از راه می رسه سکس داشته باشه که من الان باید یک حرفه ای به تمام عیار می شدم. تک تک دوستان من، که می شناسمشان، هیچ کدامشان تا عاشق نباشند با کسی ارتباط جنسی برقرار نمی کنند. البته احتمال اینکه گی ها راحت تر با هم سکس داشته باشند بیشتر است. چون در کل ساختار فیزیکی و روحی مردها با زنها فرق دارد و یک مرد راحت تر می تواند سکس بدون عشق داشته باشد. به همین دلیل من خودم فکر می کنم ارتباط عاطفی و سکسی بین دو همجنس موفقیت آمیز تر از ارتباط بین دو انسان از جنس مخالف خواهد بود. چون دو همجنس بهتر همدیگر را می فهمند و ساختار فیزیکی و هورمونی یکجوری دارند. با این وجود شما اگر سری به آگهی های دوست یابی مجله “ماها” بزنید می بینید که اکثر گی ها نوشته اند احساس و دوستی پایدار اولین ملاکی است که برای یافتن یک دوست مد نظر دارند. و اما این به ظاهر همجنسگرایانی که در اجتماع دیده می شوند، یک عده از آنها کسانی هستند که از جنس مخالف خیانت دیده اند و به سراغ همجنس خود می روند. یک عده هم برای تنوع این کار را انجام می دهند و هدفشون هم فقط برقراری ارتباط جنسی هستش نه هیچ چیز دیگری. اینها حتی بایسکشوال هم نیستند. من آقائی را می شناختم که یک مدتی با یک گی ارتباط جنسی داشت. ایشون خیلی علاقه مند بودند که انواع مختلف ارتباط جنسی را تجربه کنند. اما بعد از مدتی به من گفتند که دیگه دوست ندارند با مرد ارتباط داشته باشند و اندام زن را به اندام مرد ترجیح می دهند. این شخص گی نیست، بایسکشوال هم نیست. یک بایسکشوال هم می تواند عاشق جنس موافق خود باشه و هم عاشق جنس مخالف، و همواره تمایل به هر دو جنس موافق و مخالف را خواهد داشت، نه اینکه بعد از مدتی از ارتباط با جنس موافق خسته شود و آن اندام جذابیتش را برای او از دست بدهد. گروه دیگری از به ظاهر همجنسگرایان آنهائی هستند که در خوابگاهها، محیطهای دانشجوئی و یا سربازخانه ها دیده می شوند. جائی که دسترسی به جنس مخالف برای برقراری ارتباط جنسی بسیار سخته. باز این گروه حتی بایسکشوال هم نیستند چه برسه به همجنسگرا، چون اگر امکان داشتن ارتباط با جنس مخالف را داشتند هرگز به سراغ جنس موافق نمی رفتند.

بگذارید در اینجا از یکی از تجربیات خود برای شما بنویسم. الان به خاطر می آورم که من تنها سکسی که با جنس موافق خود در طول زندگی ام تا کنون داشته ام یک سکس فوق العاده جزئی با یک دختر straight بوده. یکی از دختران فامیل که در سن بلوغ به علت عدم دسترسی به جنس مخالف، در حد بسیار کمی موفق شدیم به کمک هم این عطش جنسی را فرو بنشانیم. و متأسفانه چون چیزی هم بلد نبودیم و البته من الان که فکرش را می کنم بیشتر مشکل او بود که ما سکس بهتر و کاملتری با هم نداشیم، چون از روی اجبار و عدم دسترسی به مرد و اینکه دوست نداشت مردی به او دست بزند و شخصیتش زیر سؤال برود تن به برقراری این ارتباط داده بود. جالبه که بدون اینکه از هم اجازه بگیریم با میل و اراده به هم لب دادیم و کمی همدیگر را ماساژ دادیم. اما الان آن تصویری که من از او در ذهن دارم احساس بدیست که او داشت و معلوم بود که از اینکه دختری به او دست می زند در عذاب است طوریکه من حتی اگر بار دیگر امکان برقراری ارتباط جنسی با او برایم میسر می شد هیچ گونه تمایلی به برقراری رابطه با او را نخواهم داشت.

  Straight های عزیز برخلاف آنچه که شما فکر می کنید ما تنها به فکر سکس نیستیم. از طرفی ما اصلا با این شرایطی که در جامعه داریم امکان داشتن چنین رابطه ای خیلی سخت برای ما پیش می آید. ما در این جامعه گمنام و کوچک خود حتی حق انتخاب هم نداریم. و شاید اگر بعد از مدتها به یک لزبین بر بخوریم که هیچ وجه اشتراکی با ما نداشته باشد چون در این جزیره تنها فقط همین یکی را پیدا کرده ایم احساسات داغ مدفون ما چون گدازه های یک آتشفشان نیمه خاموش فوران می کند و مسلما چنین عشقی بعد ازمدتی با هزار درد به پایان خواهد رسید. من خودم را مثال می زنم. تمام دوستان لزبینم را از طریق اینترنت پیدا کرده ام. در شهر خودم فقط با هزار دردسر یک لزبین پیدا کردم که او خود عاشق لزبین دیگری در شهر دیگریست. ضمنا شاید اگر دوست دختر هم نداشت من و او نمی توانستیم با هم دوست فابریک باشیم، هرچند که او دختر بسیار خوبی است، اما ما دو تیپ کاملا متفاوت از هم هستیم. بقیه دوستانی که می شناسم همه تهران هستند. بعضی از آنها دوست دختر دارند و بعضی هنوز مجردند. اما من امکان اینکه در شهر دیگری دوست دختر داشته باشم را ندارم. چون امکان زندگی در شهر دیگری را لااقل تا چند سال آینده ندارم. از طرفی هر چند که خیلی مراقب بودم که در دام عشق گرفتار نشوم، اما بالاخره وقتی فقط یک نفر بوده و هست که در این مدت همه حرفها و درد دلهایم را به او گفته ام نا خواسته عاشق او شدم. بالاخره این احساس درونی من که بی مصرف در قفسه سینه ام دفن شده بود، سر انجام هر چقدر که سعی کردم آنرا خاموش نگاه دارم، طاقت نیاورد و فوران کرد. آدم در محیط اینترنت با لزبین هائی در شهر های مختلف ایران یا دنیا آشنا می شود و چون همه ما احساس تنهائی می کنیم و درد مشترکی داریم چه بخواهیم چه نخواهیم یک علایقی نسبت به هم پیدا می کنیم. حتی ممکنه صدای هم را هم نشنیده باشم و فقط یک عکس از همدیگر دیده باشیم. نه رفتار هم را دیده ایم، نه چهره واقعی هم را. دل به کسی می بندیم در یک قاره یا یک کشور دیگه، یایکی در آن طرف ایران. نهایت کار این است که من عاشق کسی می شوم آنور دنیا و البته او هم خود عاشق دیگری می شود در یک طرف دیگر کره خاکی. بالاخره من از تنهائیهایم برای او گفته ام و او از حرفهای شخص دیگری خوشش آمده. ما هردو الان دقیقا در یک وضعیت قرار گرفته ایم. من سعی می کنم احساسم را نسبت به او در درون خود بکشم و او هم سعی دارد احساسش را نسبت به دیگری در قلب خود بکشد، چون هر دو به خوبی می دانیم که بد جائی گرفتار شده ایم و این عشق های سایبری هیچ سرانجامی  ندارد. من خودم سعی می کنم بیش از این گرفتار نشوم و همین کارهائی که خودم انجام می دهم را دوستانه از او می خواهم که در مورد دیگری انجام بدهد. واقعا سخته که کسی را دوست داشته باشی و راهنمائیش کنی که چطور وقتی عاشق دیگریست به خودش آسیب نرسونه  وبرایش آرزو کنی که ای کاش یک شرایطی پیش آید و به معشوقش برسد. بالاخره این وسط من باید انسانیتم را به خودم ثابت کنم و دوستی خالصانه ام را به او.

 اگر می بینید اینقدر همجنسگرایان در ایران افسرده اند، واقعا به آنها حق بدهید. فرض کنید که شرایط بر عکس باشد، شما تصمیم دارید با شخصی از جنس مخالف خود دوست صمیمی باشید. و در کل ایران فقط حدود یک میلیون انسان از جنس مخالف شما، با گرایشی مشابه گرایش شما، آنهم در سنین مختلف و در شهرهای مختلف وجود داشته باشد. در شهر خود شما هم اگر کسی باشد ناشناس است و اگر کسی را هم پیدا کنید اصلا با شخصیت شما جور در نیاید.  همین مقدار کم هم اعلام نمی کنند که انسانی هستند مثل شما که به جنس مخالف گرایش دارند. از طرفی خانواده و جامعه به شما فشار می آورند که باید با جنس موافق خود باشید و تمایل به جنس مخالف یک مشکل روانیه. روانشناسان جامعه هم که خدا را شکر اکثرشون هیچ چی نمی دانند و بدتر از یک بی سوادند و مشکل شما را دو چندان می کنند…. فکر کنم دیگه تا آخر خط را رفته باشید.

می دانید بزرگترین مشکل ما ایرانیها چیست؟ این است که حرف هیچ کس به جز خودمان را قبول نداریم. حال خود ما کی هستیم؟ اگر به یک نفر دیپلمه، دانشجوی مترجمی زبان انگلیسی، دکتر روانشناس و… بگوئی دانشمندان سی سال پیش ثابت کرده اند که همجنسگرئی یک مسئله کاملا نرمال و عادی است و صد تا مجله هم بهش معرفی کنی و بگوئی سازمان بهداشت جهانی، انجمن روانشناسان آمریکا و سازمان حقوق بشر، همجنسگرائی را یک امر عادی تلقی کرده به شما می گوید، به نظر من همجنسگراها روانی اند. و البته یکبار هم حاضر نیست یک خط از این نتایج تحقیقات علمی یا مقالات مجله های همجنسگرائی را بخواند و البته این شخص هیچ دانشمند و محققی را به جز خود قبول ندارد. من با چشمهای خودم چینین افرادی را را در جامعه ایرانی دیده ام که متأسفانه هیچ شناختی نسبت به هیچ مسئله ای از اعتیاد گرفته تا بیماری ایدز و راههای  پیش گیری از ابتلا به آن، تا چگونگی برخورد با جنس مخالف یا موافق و … نداشته و همینطور از خود در این موارد نظریه و تئوری صادر می کنند. شنیده اید که می گویند درخت هر چه پربارتر باشد سر به زیر تر است؟ فقط افتخار می کنند که یک فرهنگ مرده دو هزار و پانصد ساله دارند. یک ایرانی در گذشته ای که مرده و دیگر وجود ندارد زندگی می کند. آن فرهنگ مال دو هزار و پانصد سال پیش بود و اکنون غربی ها دارند از آن استفاده می کنند. آن فرهنگ دیگر مال ایرانی ها نیست. یک فرهنگ مال کسانی است که از آن استفاده می کنند.  بهتر است اینقدر مرده پرست نباشیم و در گذشته مدفون خود به سر نبریم. به زمان حال و این منجلابی که در آن غوطه ور هستیم بیاندیشیم و سعی کنیم به جای ورق زدن دفتر تاریخ زمان حال خود را بسازیم. ایران ما اکنون ایرانی است که روز به روز پس رفت می کند. یک نگاهی به نقشه جغرافیا بیاندازید و ببینید که چگونه آن کشور پهناور و آن فرهنگ غنی روز به روز کوچک و کوچکتر و از ارزش آن کم شده است. به انقلاب اسلامی و حکومت فعلی بنگرید، آنچه که عیان است چه حاجت به بیان است. نگویید ما مقصر نبودیم، نه دوستان خلایق هر چه لایق، از ماست که بر ماست. هر انسانی آنچه که خود با دستان خود کاشته را برداشت می کند. پس بهتر است چشمها را شسته و جور دیگر نگریست. باید زیست و زندگی کرد، می دانید زندگی کردن یعنی چه؟ زندگی زیستن در حوضچه اکنون است. فراموش نکنید که می توان با دیدگاهی کاملا متفاوت از قبل به دنیا نگریست و شما هر آنطور که به دنیا و انسانها بنگرید آنها همانطور خواهند بود. پس چه بهتر که با نگاهی زلال و بارانی به جهانی که خدای آن دموکرات است بنگرید، در پس این باران یک رنگین کمان زیبا در گوشه آسمان به شما سلام می کند. این رنگین کمان که با غرور و افتخار پرچم خود را در سراسر دنیا به اهتزار در آورده جامعه بزرگ همجنسگرایان جهانی است.