راستی از کامنتی که برام نوشتی ممنون. خیلی برای خواهرت ناراحت شدم… عجب دنیاییه ها… به نظر منم اگه بنویسیش خیلی راحت می‌شی. مسائلی سالها تو ذهنم بود که ازش یه غول ساخته بودم. با هزار تردید نشستم نوشتم و گذاشتم تو وبلاگم. یهو همه‌ش دود شد رفت هوا. اگر هم موند خیلی کمرنگ‌تر شد برام. دیگه عین سنگ آسیاب رو قلبم سنگینی نمی‌کنه.
بخصوص با کامنت‌هایی که ملت می‌نویسن آدم آروم‌تر می‌شه.

خوشحالم باهات آشنا شدم و با نوشته‌های خوبت.